ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว....วันที่ข้าพเจ้าป่วยข้าพเจ้ากลับมาพักรักษาตัวนอนอู้อยู่ที่ห้อง ... จนเวลาประมาณ 4.00 pm. เสียงโทรศัพท์ N 70 รุ่นยอดนิยมที่หาเจอได้ง่ายพอกะแทกซี่แถวรัชดา ก้อดังขึ้น
พี่N : น้อง*** (ชื่อข้าพเจ้า..ซึ่งไม่อาจเปิดเผยได้)ดีขึ้นรึยังเนี่ย ทานไรยัง
ข้าพเจ้า : ยังเลยค่ะ (หิวมากด้วย แต่ขี้เกียจเดินออกไปหาไรกินเนี่ย...นี่พี่เค้าจะชวนไปกินไรรึเปล่าเนี๊ย...ดีเลยกำลังหิว)
พี่N : งั้นเดี๋ยวพี่ซื้อไรไปให้กินแล้วกันนะ... ไม่สบายไม่กินไรเดี๋ยวจะแย่
ข้าพเจ้า : ขอบคุณค่ะ (คนไรโคดน่ารักเลย...บ้านก้อตั้งไกล อุตส่าจะหาไรมาให้กิน)
และด้วยจากถิ่นอาศัยของข้าพเจ้าเป็นแหล่งรถติดแหล่งใหญ่ของกรุงเทพ กว่าพี่ n จะเดินทงมาถึง จึงปาไป 6.00 pm (ตูจะกินช้างได้อยู่แล้วนะเฮ่ย....)
พี่N : โทดทีนะน้อง *** รถติดมากๆ ข้าวพี่ซื้อมาเย็นหมดแล้วเนี่ย ออกไปหาไรกินข้างนอกดีกว่า... ไหวมั๊ย
ข้าพเจ้า : ดีค่ะ (กินช้างม้าวัวควายที่ไหนก้อเอา โคดหิวเลย)
พี่ N พาข้าพเจ้าไปกินโจ๊กร้านอร่อยเลิศร้านนึง...ในระหว่างนั้นเอง!!!! อิ N 70 มันดังขึ้นอีกแล้ว กิ๊กคนเล็กของข้าพเจ้านามสมมติ นาย D(จริงๆแล้วคือ 1 ใน candidate น่ะแหละ) โทรมาหาซะง้านนนนนน....
ข้าพเจ้าดูที่โทรศัพท์ ธาตุไฟเริ่มเข้าแทรก...
นาย D : กินไรยัง เนี่ยเพิ่งเลิกงาน เดี๋ยวเอาข้าวไปส่งนะ
ข้าพเจ้า :( เหงื่อแตก หัวใจเต้นแรง) ออกมากินแล้วหละ ไม่เป็นไร (อย่าถามนะเฮ้ย... ว่ามากะใคร)
นาย D : อือ งั้นไม่เป็นไร พอดีเลิกงานช้า เลยมีคนตัดหน้าเลย
ข้าพเจ้า : ไม่ใช่อย่างง้านนนน....(จริงๆแล้ว absolutely ใช่เลยแหละ)
ข้าพเจ้ารอดตายไปได้อย่างหวุดหวิด อย่างน้อยก้อไม่ต้องมาแก้ตัวเรื่องพี่ N
พี่ N : น้อง *** ปวดท้องเหรอ หน้าซีดๆ
ข้าพเจ้า : คงจะอย่างงั้น (จริงๆแล้วลมปราณแตก ธาตุไฟเข้าแทรกจากเหตุการณ์เมื่อซักครู่)
....
...
...
หนึ่งตัวอย่างในความหนักใจของข้าพเจ้า... ทำไมน๊อพอเจอใครซักคนที่ดีกับเราเนี่ย มันเจอทีละคนไม่ได้รึงายยยยยนะ ข้าพเจ้าเองไม่อยากทำให้คนที่ดีกับข้าพเจ้าต้องเสียใจ แต่ในเมื่อมันมีคนดีๆกับเราถึงสองคนเนี่ย เราจะ priority (จัดลำดับความสำคัญ) ได้ยังไง....อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนซะงั้น เหอๆๆ
มีคนเคยกล่าวกับข้าพเจ้าว่า...ซักวันนึงเหอะ ข้าพเจ้าจะเสียทั้งสองคนนี้ไป....T T
อย่าเพิ่งสมน้ำหน้าข้าพเจ้าล่วงหน้าเลยนะ เพราะข้าพเจ้าเองก้อกลัวเหมือนกัน...ได้แต่ภาวนาให้วันนั้นอย่าเกิดขึ้นเลย amen !!!
