เอ่อ... จะเริ่มต้นยังไงดีหนอ
วันนี้จะกล่าวถึงชีวิต(รัก)ของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าเป็นคนไม่มีดวงในเรื่องความรัก.. อันนี้มีบุคคลอ้างอิงทางโหราศาสตร์หรือที่เค้าเรียกกันทั่วๆไปว่าหมอดู ได้บอกเอาไว้และข้าพเจ้าพิสูจน์ได้ด้วยตนเองมาแล้ว หลายครั้งที่ข้าพเจ้าคิดจริงจังกับใครมักจะไม่ได้อะไรกลับมา... อย่ามาพูดนะว่ารักคือการให้ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน นั่นมันเป็น ideal ซึ่งเป็นไปไม่ได้ในชีวิตจริงหรอก... ไม่มีใครมีความสุขกับการดูคนที่เรารักไปมีคนอื่น หรือชื่นชมกับการแอบชอบแฟนชาวบ้าน..จริงมะ
สองสาม เอ๊ หรือสี่ห้าเดือนก่อน (ข้าพเจ้าจำไม่แม่นนัก กับเรื่องราวที่ทำให้ปวดใจ) ข้าพเจ้าได้เลิกรากับคนรักไป ด้วยเหตุผลร้อยพัน ... และทำให้ข้าพเจ้าตั้งปนิธานเอาไว้ว่าจะอยู่เป็นโสดไปซักพัก
แต่!!! เคยได้ยินคำเปรียบเทียบเรื่องความรักกับผีเสื้อมั๊ย... ว่าเวลาเราไขว่ขว้าหามันเราจะยิ่งห่างไกลออกไปทุกที อะไรเทือกนั้นแหละ... ประโยคคลาสสิกที่เป็นเรื่องจริงของข้าพเจ้า ในวันที่ไม่ต้องการจะมีความรักหรือะไรซักอย่างที่คล้ายๆกับความรัก มันกลับวิ่งเข้ามาหาจนตั้งตัวแทบไม่ติด โอ้วว มาย ก๊อดดดด !!! เรื่องมันมีอยู่ว่า...
ข้าพเจ้าและนาย B เป็นเพื่อนกันมานานนม คุยกันอยู่ทุกวันเป็นปกติวิสัย และข้าพเจ้าเองก้ไม่ได้คิดอะไรมากมายไปกว่าคำว่าเพื่อน จนกระทั่ง วันที่นาย B ได้รู้ว่าข้าพเจ้าได้ยกเลิกสัญญาพันธะผูกพันกับแฟนเป็นการถาวรแล้ว ในฐานะเพื่อนที่ไม่อยากเห็นคนอกหักเหงาอยุ่ตามลำพังจึงได้ทำการชักชวนข้าพเจ้าออกไปเที่ยวเตร่... แก้เหงาน่ะแหละนะ เมื่อวิญญาณนักเที่ยวได้สิงสู่ ข้าพเจ้าจึงออกตระเวนราตรีกับเพื่อนฝูงอีกเป็นขโยง รวมทั้งมีนาย B รวมอยู่ในนั้นด้วย เมื่อเจอกันบ่อยเข้า บ่อยเข้า เหมือนสารเคมี x เมื่อพบกับสารเคมี y บ่อยๆ จากสารเคมีที่ไม่ทำปฏิกิริยากันก้อเริ่มเกิด reaction อ่ะจึ๋ยๆๆ ข้าพเจ้าเริ่มเล็งเห็นว่านาย B รวมทั้งตัวข้าพเจ้าเองมีพันธะเคมีที่เปลี่ยนไป เริ่มโทรหากันบ่อยๆ เพิ่มอัตราการเกิดปฏิกิริยา ว่างั้น... ทุกอย่างดูไปได้ดี ชีวิตมีสีสันและความสุข ไอ่เรื่องแฟนเก่า เชี่ยๆ นั้นลืมไปได้เลย (เธอคงไม่รู้ว่าผู้หญิงที่จริงนั้นลืมง่าย...โฮะๆๆ) ปัญหาเริ่มเกิดเมื่อทั้งข้าพเจ้าและนาย B เริ่มรู้ตัวว่า "เฮ้ยยย ไอ่เราสองคนนั้นมันมากกว่าเพื่อนไปซะแล้ว" นาย B ซึ่งได้รางวัลดีเด่นสาขาเพลย์บอยเริ่มออกอาการ ข้าพเจ้านึกถึงคำพูดของหมอดูและเกจิ ต่างๆนานาขึ้นมาทันที เอาอีกแล้วกรู....
"เอ่อ.. เราอ่ะอยู่กะใครไม่ได้นานนะ"
"งือ .. แล้วไง"
"เราห่างกันซักพักจะดีกว่ามั้ย เรากลัวทำเธอเสียใจ"
"แสดดดดด ทำไมเพิ่งมาบอกว้า" (อันนี้คิดในใจ)
"อือ ไม่เป็นไร เราก้อพอรู้แหละว่าเธอเป็นยังไง (เมิงเป็นเพลย์บอยไงแล้วก้อคบใครไม่ได้นาน)"
ข้าพเจ้าเข้าใจในตัวนาย B เป็นอย่างดีเนื่องจากเป็นเพื่อนกันมาราวๆ 7-8 ปี ข้าพเจ้าจึงได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวดอันนั้นไป และแสร้งทำเป็นว่า ไม่เป็นไรร๊อกกก (กรูเก่ง ว่างั้น)
เวลาแห่งความสุขนั้นสั้นเหลือหลาย แต่ก้อใช้เวลาในการห่างกันซักพักอยู่ช่วงหนึ่ง เนื่องจากเราทั้งคู่ต่างอยู่ตัวคนเดียวและขี้เหงา การห่างกันซักพักมันจึงทำได้ยากพอๆกับการงดเหล้าเข้าพรรษา (หมายความว่ามันงดก้อได้ แต่ไม่งดก้อไม่มีใครว่า) หลังจากวันนั้นมาเราก้อยังเจอกันอยู่เป็นระยะๆ ... จนเวลาผ่านไปได้ซักเดือนสองเดือน ความจริงคือความจริง สัจธรรมทางโหราศาตร์ของข้าพเจ้าเริ่มชัดเจน นายB เริ่มค่อยๆหายไปจากชีวิตของข้าพเจ้า ไม่ค่อยโทรมาหาเหมือนเคย ไม่ออนไลน์ดึกๆเพื่อจะคุยกัน ดีนะที่ข้าพเจ้าได้เตรียมฟิตซ้อมหัวใจเพื่อป้องกันการบาดเจ็บมาเรียบร้อย ดังนั้นเมื่อเหตุการณ์ที่รอคอย? เกิดขึ้นข้าพเจ้าจึงทำใจได้อย่างสงบ... และปล่อยเรื่องราวระหว่างเราไปสู่สุขคติ
อาเมนนนนน
edit @ 2007/01/18 21:37:25
